من و تو

من و تو

و انگاه خود را کلمه ای میابی که معنایت منم

و مرا صدفی که مرواریدم تویی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا سینه ای که دلم تویی

و خود را معبودی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

ومرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پدرش منم

و مرا شمعی که پروانه اش تویی

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهایی که انیسش تویی

و ناگهان

سرت را تکان می دهی و می گویی:

نه ، هیچ کدام.

هیچ کدامِ این ها نیست ، چیز دیگری است .

یک حادثه ی دیگر و خلقت دیگری

و داستان دیگری است

و خدا آن را تازه افریده است .

                                                                         دکتر علی شریعتی

/ 1 نظر / 9 بازدید
جوینده حقیقت

ما آخر نفهمیدیم تو این شعر کی به کیه؟؟؟[متفکر]